Ας εξετάσουμε ένα απλό παράδειγμα:

Έστω ότι ένας Άγγλος πολίτης αγόρασε ένα ακίνητο το 2005 στην τιμή των €150,000 ή περίπου £100,000. Λόγω οικονομικής του στενότητας αποφασίζει να πουλήσει ξανά το ακίνητο το 2008 και, θέλοντας να πάρει πίσω τα χρήματά του, αφήνει ίδια την τιμή, προσθέτοντας μόνο τα έξοδα αγοράς. Αποφασίζει, επομένως να διαθέσει το ακίνητο αντί £110,000 ή, με τη νέα ισοτιμία, στα €120,000. Στα τέλη του 2009 έχει περάσει μία αγοραστική σεζόν, οπότε έχει φανεί και το ενδιαφέρον των αγοραστών για το ακίνητο. Καθώς οι αγοραστές είναι λιγοστοί, το ενδιαφέρον ήταν μικρό και το ακίνητο παρέμεινε διαθέσιμο. Ο ιδιοκτήτης αποφασίζει να ελαττώσει περαιτέρω την τιμή στα €95,000 ώστε να είναι πιο ελκυστική, παρότι θα χάσει ένα μέρος των χρημάτων του.

Στις τουριστικές περιοχές το παράδειγμα αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο. Επιπλέον, οι λιγοστοί αγοραστές είναι βέβαιο ότι θα προτιμήσουν αυτό το ακίνητο από κάποιο ακριβότερο, γεγονός που παρασύρει τις τιμές και των υπολοίπων ακινήτων προς τα κάτω. Πέραν του παραπάνω παραδείγματος, είναι πολλοί οι πωλητές και οι κατασκευαστές που είναι υπόχρεοι δανείων σε τράπεζες και που, προσδοκώντας μία γρήγορη πώληση κατεβάζουν τις τιμές πώλησης έως και 40%.

Η κτηματαγορά είχε και θα έχει πάντα ευκαιρίες, αλλά αυτή την περίοδο ο αριθμός τους έχει αυξηθεί εντυπωσιακά.